تو را به جای همه آنانی که نشناخته ام دوست می دارم

تو را به جای همه روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم

تو را به جای همه آنانی که دوست نمی دارم دوست دارم

به خاطر نان گرم به جای آویشن و به خاطر نخستین گناه

تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم

لحظه های با تو بودن مثل بودن تو بهشت.........

وقتی سفره ی احساسم را پهن می کنم ........                

حریص میشوم بر دیدار تو.............                                    

و تو را از میان هزاران دقیقه فریاد میزنم........                        

نگاهت را....خندان میبینم

چشمانت را....خندان میبینم

لبانت را....خندان می بینم.

و من....

خوشحالم از همیشه بودن. نه زندگی کردن در هیچ اما پر از خوبی ...

خوشحالم از بودن و ماندن. نه رفتن و دور شدن از هستی و پایان بودن.

زندگی میکنم نه با یک نگاه. با یک دنیا حرف و خاطره و خود زندگی.

میخندم به نگاه یک دوست. تا بداند نگاهش دنیاست که خوشحالم میکند. با وجود شناور ماندن در ساحل زندگی

بازوانت را به مستي حلقه كن بر گردنم

تا بلرزد زير بازو هاي سيمينت تنم

چهرة زيباي خود را از رخ من وا مگير

جز به آغوش چمن يا دامن من جا مگير

راز عشق خويش را آهسته خوان در گوش من

جستجو كن عشق را در گرمي آغوش من

تمام احساسم مال توست و قشنگترين ترانه هاي صبحگاهي را براي تو به لب جاري مي کنم. مي داني بهترين عطرهايم از نفس تو ساخته مي شوند و زيباترين آسمان فقط در نگاه تو جلوه مي کند. من براي لبخندت دلتنگم وبراي تمام حرفهايت کاغذ هايي از جنس خاطره تدارک ديده ام.صداي تو ترنم باران است. هرگز از تو خسته نشده ام وهرگز جز براي تو زندگي نکرده ام. شايد ديگر چشمانت مال من نباشد، ولي هر تپش قلب من به ياد توست.

         ^{تو را دوست دارم
نگاهت را ، کلامت را و آغوش مهربانت را
تو را دوست دارم به اندازه تمام رنگهاي زيباي دنيا
نه کم است
به اندازه تمام زيباييهاي دنيا
نه باز هم کم است تو را به اندازه تمام دنيا دوست دارم
من تو را در تک تک ذرات وجودم لمس کردم
در هر نفسم عطرت را حس کردم و با هر ضربان قلبم عاشقانه تو را زندگي کردم
ديگر در پس کوچه های خاطراتت جستويم نکن ، مرا نخواهي يافت
که من در تو محو شدم}

                                           آن هنگام که کشتی طوفان زده ام

در ساحل مهرت آرام گرفت

و دستان نوازشگر تو

مرحم زخمهای روزگار شد

من تورا با تمام وجودم شناختم

ای الهه عشق

چگونه بايد آغاز کنم حرفهاي نگفته دل را ؟
با کدامين رنگ اينبار زندگي را آغاز کنم ؟

چگونه بايد اين شبهاي تنهايي را در درگاه پروردگارم با قلب بپرستم ؟
پاکي کدامين شبنامه زندگيم را نمايان سازم تا ببينند من کيستم ؟

زبان گشودم ، هيچ صدايي جز فرياد نشنيدم ،
گوش فرا دادم ، هيچ صدايي جز درد بي درمان نشنيدم ،
با ديدگان نظاره کردم ، همه جا اندوه بود و تاريک ،

حال ميخواهم اينبار زندگيم را
با رنگ سياه بنويسم
با خط دل بنگارم
و با کلام عشق آغاز کنم ،
که شايد اينبار در اين جاده تاريک سياه بتوانم تنها با نور عشق تو زندگي کنم ...

ز عاشق بودنش مستم!

نمي دانم که دانست او دليل گريه هايم را؟ نمي دانم که حس کرد او حضورش در سکوتم را؟ و مي دانم

که مي دانست ز عاشق بودنش مستم وجود ساده اش بوده که من اينگونه

دل بستم............

چه زيباست گريستن در شبهای تاريک بی مهتاب با ياد تو

و مرور تمام خاطرات بودن با تو

ياد کردن آن روزی که زير باران ملتمسانه چشم در چشم هم دوخته بوديم ، حتی باران نيز نتوانست قطرات اشک ما را مخفی کند

افسوس که لحظات راز و نياز ما به اندازه ی غلطيدن اشک از چشم کوتاه بود اما شيرينی و حلاوت آن با تو بودنها تا ابد در يادم جاريست

در خاطرت هست با هم عهد کرديم تا در لحظات دلتنگی بغضمان را با آسمان تقسيم کنيم و با ديدن ستاره ها روزهای خوش آينده را تجسم کنيم ؟

همیشه به یادتم..........

کوله بارسفرت رفت و نگاهم را برد

نه تو ديگر هستي نه نگاهي که در آن دلخوشي ام سبز شود

سايه مي داند که به دنبال نگاهت همچون ابر سر گردانم

هيچ کس گمشده ام را نشناخت

تابش رايحه اي بي خبر آورد کسي در راه است

چشمي از درد دلم آگاه است

دوستت دارم را

من دلاویزترین شعر جهان یافته ام

پس تو ای خوب من این نکته به تکرار بگو

این دلاویزترین شعر جهان را همه وقت

نه به یک بار و به ده بارکه صد بار بگو

دوستم داری را از من بسیار بپرس

دوستت دارم را با من بسیار بگو

از آن روزی که

عشق در نگاهت جا خوش کرده

تاکنون

خورشید هفت بار حرف خود را به کرسی نشانده است

             و

من ایمان دارم که

                                     تو

                                                  مجری طرح جاودانه عشق من هستی!

بيا به هم قول بديم که دنيا رو روي کول بگيريم
بيا به هم قول بديم و پرنده ها رو شاهد بگيريم
که هيچ کدام از ما کوچ نکنه
بيا به هم قول بديم که خودمون رو تو زندون تبعيد کنيم
حتما مي پرسي کدوم زندون؟
اره زندوني که من و تو با هم ساختيم
زندون من قلب توست
و
زندون تو قلب من
بيا به هم قول بديم که به غير از خودمون هيچ کس رو تو زندونامون راه نديم
بيا قول بدهيم که قول داده باشيم به هم که فراموش نکنيم
همديگر رو

من با تو طلوع کردم

بگذار تا آخرین لحظه غروب نگاهت قلبم نیز تنها برای تو بتپد

ميگويمت دوستت دارم ، ميگوئی من هم!

ميگويمت ميخواهمت ، ميگوئی من هم!

نگاهت که ميکنم خالی ميشوم از دنيا...از خودم!

زمان گم ميشود در من...در ما...من هم!

لبهايت را که دارم چيزی نميخواهم

از خدا...چرا!  راستی...خدايا چرا زمان هيچگاه نمی ايستد؟

روبرويم که نشستی ميبينمت اما نيستتم...ميشنومت اما نيستم...هستم اما نيستم!

آنگاه که با توام ....

چون گلی هستم که گلبرگهای زندگی را

شکوفا میکند

آنگاه که با توام.........

زندگيم رنگ غروب داشت واسه من طلوع كشيدي

من به انتها رسيدم تو واسم شروع كشيدي

دستامو گرفتي و من دوباره اميد و ديدم

روي گل برگاي مريم نقش خوشبختي كشيدم

مي دونستم كه دوباره شبي تو مياي سراغم

گر چه بعد تو خاموش شد شعله گرم چراغم

فاصله بين من و تو هفتا آسمون نگاه بود

قلب من مثل هميشه بعد تو چه بي پناه بود

چمدون تنهايي مو پيش چشماي تو بستم

شيشه عمر غرورو واسه گريه ها ت شكستم

حالا تو هستي كنارم با يه آسمون ستاره

قصه عشق من و تو ديگه انتها نداره